leden
activiteiten
voorbije ritten
links
contact
Diest, altijd anders dan anders. Een holle VVV-slogan die best van toepassing was op de race van de Wodan Bikers op hemelvaartsdag. Want eindelijk reed de bonte bende onder een felle streep zon. In het recente verleden regende het namelijk iets te veel oude wijven. Zo was het telkens vervaarlijk slalommen tussen de respectievelijke vrouwengildes van Overijse, Gooik of Dessel, waar ik weduwe De Ridder slechts nipt wist te ontwijken.
Bon, terug naar Diest. Een heuglijke dag dus, zeker omdat de weledele mijnheer Fons Wodan himself en zijn bevallige echtgenote ons een gewoonweg prachtige uitrusting schonken. Daar stond zelfs helemaal niets tegenover, een licht uitputtende fotoshoot niet meegerekend. Desalniettemin: eeuwige dank!
De race zelf dan. Het spijt me, maar ik kan enkel verslag uitbrengen over het tochtgat dat Roadrunner Danny (“miep, miep!”) achterliet. Onlangs op een feestje in Antwerpen op een aparte manier ook bijzonder goed op dreef, maar dat is een ander verhaal. Onze kogel op twee wielen deed me wat denken aan die mop van Guy Mortier op Werchter: “Joop Zoetemelk is als eerste bovengekomen op de Mont Ventoux, helaas stond die niet op het programma van vandaag…” De speer miste namelijk een pijltje of 54 waarna ook de achterliggende hijgende herten plots op een wandelpad richting Scherpenheuvel terechtkwamen. De losgeslagen meute wist gelukkig nog bij de rest aan te sluiten, overigens niet geheel onbevlekt ontvangen.
Daarna was het opnieuw ieder voor zich, God voor ons allen, paling en pladijs, kortom, er werd verder gefietst. Tussen het bewonderen van de plaatselijke fauna en flora door (een paar knappe brievenbussen gezien) , echo’s ontvangen van rampspoed. Karen reed verweesd in het niemandsland en riep onbegrepen op meer solidariteit tussen de Wodanbikers. Mevrouw Wodan maakte kennis met wat grint, her en der teisterde een verwaaide brandnetel een bleke kuit. Mountainbiken, een hobby als een ander.
De laatste kilometers haspelden Hein en ik zo leeg als de kop van Brigitta Callens af. Met dank aan Roadrunner Danny en de rest van de kopgroep, een kolonie Duracel-konijntjes is er werkelijk niets tegen. De daaropvolgende herinneringen halen wegens de uitputting nu nog nauwelijks het netvlies, een impressie. Douche: te heet. T-shirt van de dag: FC Talent. Asperges: lekker. Dag: mooi. En meer hoeft dat soms echt niet te zijn.
