leden
activiteiten
voorbije ritten
links
contact
Op 19/3 besloten we om, ondanks de afwezigheid van onze beide beschermengels Fons en Eszti, ons te wagen aan een nieuwe mtb-tocht.
Via de Bloso-site werd geopteerd voor een perfecte startplaats met fietsverhuur en douches doch een alerte Karin mocht vernemen dat de site niet echt meer accuraat was. Douchen kon echter in de buurt en een fiets kon altijd nog zelf gehuurd worden dus… wij klaar voor de start.
Het voorspelde weer was perfect (niet te warm, niet te koud, niet te nat en niet te droog) dus na een probleemloze rit kwamen wij vol goede moed als eerste aan op de startplaats. Alles uitladen en klaar maken en dan even wachten op de rest, doch… zij die als eerste toekwamen bleken ook de laatsten. En toen waren ze nog met twee!
Nu ja, als echte wodanbikers lieten we ons niet kennen en weg waren wij. Eerst een stukje van de route “Galmaarden” om alzo de aansluiting met “Geraardsbergen” te vinden. Al snel bleek dat het een niet al te zware doch wel mooie tocht zou worden. Uitgestrekte vlakten met in de verste verte geen mens te bekennen ontvingen ons met open armen. De 8 km “Galmaarden” waren een mooi opwarmertje en Geraardsbergen werd dan ook zonder problemen gehaald.
Hier begonnen echter de problemen want de zoektocht naar de muur verliep niet vlekkeloos. De pijltjes die onbeperkt te vinden waren in de bossen en vlakten moesten op zijn geweest in Geraardsbergen zelf want hier waren ze schaars aanwezig. Het verbaasde ons dan ook niet dat we een paar keer op onze schreden konden terugkeren alvorens de beruchte MUUR te kunnen oprijden. Ons zoeken was echter niet tevergeefs want iets later vlogen we, net als Mercx en Musseeuw, naar boven waar we beloond werden met een prachtig uitzicht over het Vlaamsche landschap.
Hierna zou de rest vanzelf moeten gaan doch drie weken ziekte eisten hun tol en na 45 km begon ons dropken toch wat vermoeid te worden. In het aanzicht van de Bosberg kregen we bovendien te maken met pech… een platte band. Geen probleem zou je zeggen doch in ons enthousiasme waren we een pomp vergeten en een band plakken zonder lukt niet echt. Een vriendelijke inboorling was echter zo behulpzaam om een handje toe te steken en na het nodige knip- en plakwerk lieten we de Bosberg wijselijk links laten liggen om de dag in schoonheid af te sluiten met een douchke thuis.
