Wodan bikers - welkom

   er was eens...

   leden

   activiteiten

       voorbije ritten

   links

   contact

11 juli 2004 - Word Flandrien, in Wodan versie

‘Audenaerde fête l’anniversaire d’Eszti!’ – ‘Dominique, wo bist du bleben?’ – ‘Como se encontraron Bob el bombero y Joke la camarera...’ – ‘A user’s guide to broken chains and free rental coupons’: die kandidaat-titels flitsen door mijn hoofd voor de modder- & heuveltocht over het Oudenaardse Bloso-mountainbike-traject. Maar op 11 juli kies je toch voor schoon “Vlaamsch”: Word Flandrien, à la Wodanaise.

Oudenaarde, onder een zwaar wolkendek, ziet zich overspoeld door duizenden kandidaat-Flandriens en ontwaart midden het stalen-ros-gewoel de Wodanbikers Het aanvangsuur blijkt een voorafspiegeling van de rest van de dag: punctuelen staan klaar, in onberispelijk zwart; fanaten staan te sleutelen aan superbikes (met het oog op een hoog Alpenavontuur); verstrooiden staan op de verkeerde parking; Bob trekt zijn eclectische fietsplunje recht; anderen zitten nog verstrikt in de omleidingen voor de Flandrien-fiets-happening. Georganiseerde chaos, zou mijn voormalige baas gezegd hebben; een toffe vriendengroep, met ruimte voor eenieder, luidt mijn verdict.

Wijl we het “camionetteken” van Don Alfonso bewonderen, zetten we de jarige Eszti in de ballonnetjes en de bonte verzameling in beweging. Na een ommetje langs de Flandrien-Startlijn, oefent de groep eendrachtig het klimmen in op de passerelle over de Schelde. Dra veranderen de klimpartijtjes drastisch van kaliber. Tussen de aangelanden slingeren geplaveide stijgwegels, langsheen de glooiende velden lopen slijkerige en verraderlijk nijdige paadjes, midden de weiden en bossen liggen de Koppenbergkasseien te wachten om de achteloze fietser te verschalken. Gelukkig volgen er nog afdalingen, nu eens in diepe geulen door het natte gras of over steengruis, dan weer over kronkelende asfaltwegen.

Verbrokkeling alom. Dominique neemt Wodan op zijn Duits: Wo ist er, Wo dan? Eszti bekommert zich om de nieuwelingen, met raad en daad. Bob raast de heuvels af tot zijn manen door zijn helm pieken. Kaat en Karin zoeven met zijn tweeën doorheen het geaccidenteerde landschap; de verslaggever ziet dat het snelle dames zijn en zijgt in bewondering neer, gul geholpen door massa’s glibberige Vlaamse modder. De diehards gaan er stevig tegenaan, laten de Romanbrouwerij onaangeroerd liggen, missen de connectie van groen naar rood en rijgen dan maar groen, blauw en rood aaneen. De zon schijnt over de heuvels, de modder op onze tenus en aangezichten droogt, het mountainbike leven is mooi als je de weg vindt.

Maar hubris wordt bestraft, of je als helmboswuivende door het fietsen gaat of niet. De ketting van de huurfiets van Ruud breekt; technische time-out. Ontdaan van vestimentaire ballast, tref ik Fons, Geert, Ruud, Hein en co op een door lokale koppeltjes fel gesmaakt kruispunt van boswegels in Melden, gebogen over het gevelde ros. Kaat en Karen overwinnen de Koppenberg te fiets (het kan niet van allen geschreven worden...) en halen de bikers-turned-mecanics bij. Na drie kwartier en karrevrachten goede raad (was die niet duur?) slaagt peetvader Fons in het opzet, maar niet zonder eerst eens een nieuw kettingtraject uitgeprobeerd te hebben en de derailleur ontmanteld en herplaatst te hebben, op IKEAanse wijze (he, er zijn nog een vijsje en rondelleken over).

Terwijl de neofieten bij Recrean hun beslijkte fietsen afspuiten en de vermoeidheid van hun lichamen douchen, rijden Karin en Ruud over de weg verder, de ene op weg naar een vegetarisch antiglobalistenbuffet, de andere uit kommer over de zwakke schakel. Kaat verliest nog even de route, Fons zijn bril, de verslaggever 2900 Kcal. Het weerzien is gemoedelijk, voor ieder een eigen kwinkslag.

In het lokale estaminet gaan we netjes opgeblonken voor een mix van koude penne, gepeperde brochetten, gebakken paling en roomovergoten vispannetjes. Bob gaat voor Joke, de ranke en verbaal sterke dochter van de waardin; het vergt twee of drie Jan van Genten om zijn emotie weg te spoelen. De foto’s staan al op scherm, de tongen op scherp. Gezellig nakeuvelen, koffie incluis. Aan de oversteek van de Markt houdt de fietsverhuurder een verbale kater, Ruud een fietshuurtegoed en wij stramme lachspieren over. Zelfs Johan Museeuw of Belle Perez kunnen ons niet van het einddoel afleiden: welverdiende rust. Technisch, soms Tergend, maar alijd Tof: TTT Oudenaarde, Wodanstijl.

Guido (van “Guido zoekt Kate”)

xxx