Met een 9-tal man (ook 3 vrouwen, mezelf in begrepen) begonnen we aan de tocht die voor 40% op de weg zou gereden worden, 40% op een veldweg en 20% op een bosweg en dat voor een totaal van 45 km. (Dit is recente informatie!)

Zoals bij elke tocht begon ook deze met een stukje klimwerk, in tamelijk snel tempo voor een ongetrainde nieuwelinge. Gelukkig werd er boven wel gewacht en volledig beantwoordend aan de verwachtingen werd er opnieuw gestart zodra de laatste (hm wie was dat dacht je?) ter plaatse kwam. Maar dus niet opgeven was de boodschap en na een half uurtje happen en blazen begon de drive er wat beter in te komen.

Toen voor de eerste keer een deel van de groep “gelost” was, werd de extra tijd gebruikt om wat energie bij te tanken. Gelukkig bracht de GSM ons weer bij elkaar maar echter niet voor lang?

In het Troostenbergbos werden talrijke zondagse wandelaars met een zacht belletje aangespoord aan de kant te gaan en het is waarschijnlijk daar in het donkere bos gebeurd dat we elkaars spoor kwijt raakten. We, of alleszins een afgesplitst groepje, passeerden een overvol terras van een café midden in het bos en reden onszelf daar vast op de parking.

Om onze spieren nog wat extra te verstevigen verliep een deel van de volgende route op de flanken van de Houwaartseberg. Heuvel op en heuvel af werd gevolgd door opnieuw naar boven en beneden. Ik kreeg toch ergens het idee dat ik niet meer naar boven wou. Het volgende parcour verliep op de weg. Na nog eens opnieuw contact opgenomen te hebben met de anderen bleken zij helemaal geen café tegengekomen te zijn en zelfs voor te liggen?Toen zij al aangekomen waren, moesten wij uiteindelijk nog een goed stuk afleggen!

En ja de laatste loodjes wegen het zwaarst en serieus uitgeput bereikte ik toch de sporthal. Een douche deed effectief deugd én een warme choco of stevig bierke voor sommigen. We deden ons nog te goed aan mosselen met frieten, kaasfondue en steak met frieten in het plaatselijke Hof van Brabant voor de terugtocht naar huis begon.

De volgende dagen werd ik eerlijk gezegd door pijnlijke spieren herinnerd aan mijn heldhaftig avontuur. Ook mijn knie wou het hele gebeuren absoluut niet vergeten en wou “a special treatment” van de kinésist!

Uiteindelijk kon Pol me “na mijn lange verwerkingsperiode” nog voldoende motiveren dit verslag te schrijven door me te feliciteren dat ik doorgezet heb én de finish haalde? Dus na de ski weer de fiets op voor een volgende rit!

- Het Wodan ensemble klaar voor vertrek! -




- Zou ik dit vitamientje nog slikken voor vertrek? Zoon Guido kijkt toe! -




- Daar gaan we dan...komaan jongen gaaz geven... -




- Wat ruist er door het struikgewas? -




- ....Schoon volk -




- Nog meer schoon en nieuw volk... -




- Toch wel leuk hé, dat mountainbiken! -