er was eens...    leden    activiteiten        voorbije ritten    links    contact

Op zoek naar de wasberen in het zolderkamertje van België! dag 1 | dag 2 | dag 3 Wie dacht dat na de Houffalizetochten de wereld aan onze voeten lag, kwam bedrogen uit. Cols van niveau dat kan ik je wel verzekeren! De eerste (kilo)meters zonk de moed ons al in de schoenen. Gelukkig ruimschoots goedgemaakt door fenomenale vergezichten en een prachtig hoewel voor sommigen toch koud weertje. Midden deze uitputtingslag verloor Eszti haar choupeke (voor onze internationale lezers: het ventieltje aan de drankslang van de rugzak, check www.decathlon.be), maar solidair als de bikers zijn, werd ‘en masse meegezocht’; tevergeefs... Voortaan ligt in de Voerense bossen een choupeke zich ellendig en eenzaam te voelen. De Wodan bikers echter gaan door naar de volgend col! Voor sommigen was de tocht zodanig stresserend dat onderweg de hulp moest worden ingeroepen van de heilige Saint-Jezus om verdere krachten te putten... of was het misschien om vergiffenis te vragen voor wat er de voorbije nachten in het zwoele ’s Gravenvoeren (of is het nu Fourons les comtes) was voorgevallen? Gelukkig zat de vaart er nadien goed in, en wel zo dat we bijna een volledige familie van hun sokken reden. Kaat kon maar net de oranje buggy ontwijken, echter niet zonder deze met een fraai modderspoor (ont)sieren. Velen onder ons zouden heel wat geld geven voor een dergelijk souvenir maar toch werd onze daad niet op gejuich onthaald. Maar zeg nu eerlijk, wie rijdt er nu met een oranje buggy rond? En wat bleek, ja ja een Hollandse familie, we hadden het kunnen weten! Maar lezers let nu goed op, want dit wil zeggen dat onze eerste internationale entree bij deze gemaakt was ! Voortaan geen nationale tochtjes meer, verre grenzen reiken... Nadat beide partijen hun frustraties op elkaar hadden uitgewerkt, was het tijd voor de volgende uitdaging: een onvervalst Nederlands terraske met Belgische bieren, waar we direct konden verbroederen met de locale wodanbikers... in bonte, kraakwitte outfit, waarschijnlijk gesponsord door ‘OMO’. Na deze ‘verbroedering” begon het weeral te kriebelen om huiswaarts te keren, nou ja... trop is trop. Vandaar dat de verstandigsten onders ons voor een ingekorte route opteerden. En daar werden we opnieuw met een ander probleem geconfronteerd: Eszti platte band! En zoals vaak komt een ongeluk nooit alleen: het choupeke van de band bleek niet compatibel met het choupeke van de pomp! Maar gelukkig wist redder in nood Bernard, geassisteerd door Eszti en geflankeerd door de wodanbikinnen (wodanbikeressen ?) dit klusje in een handomdraai te klaren. Of wie assisteerde nu wie ook al weer ? Uiteindelijk bereikten we , gedreven door de culinaire hoogstandjes die ons stonden te wachten na deze verpletterende rit (hoewel voor sommigen onder ons slechts een opwarmertje) dan toch nog voortijdig de eindstreep. En of we nu wasberen hebben gezien of niet, dat laat ik aan jullie verbeelding over! - En dan is er pasta! -